Tutte le mie assistite.2

In occasione dell' assegnazione del Premio Human Rights International (HRI) 2008

a Nasrin Sotoudeh( avvocatessa e difensore dei diritti umani,Iran ).

12.12.2008,Merano Italia

Di Mansoureh Shojaee


Nasrin Sotoudeh, avvocatessa coraggiosa ,compassionevole e piena di umanità del Movimento delle Donne, è la prima vincitrice del premio dell'Human Rights International per l'anno 2008 in Sud Tirolo.
La Feminist School voleva per onorarla organizzare una festa con lei e la sua famiglia, marito e figli, con le attiviste del Movimento delle Donne e specialemte con la sua vecchia collega e compagna di lotta di tanti anni Shirin Ebadi, anche lei premiata quest'anno in Germania con il Premio della Tolleranza.
Il programma, come in tante altre occasioni, non si è potuto realizzare, e così la Feminist School ha deciso di dedicare a Nasrin Sotoudeh intere pagine del suo sito.
In realtà questa relazione doveva essere un benvenuto all'apertura della festa, che avrebbe dovuto svolgersi nel Farhang Saraye Banu ( Casa della cultura Banu ) , in un clima di serenità, lontano dalle preoccupazioni giornaliere . Avrebbe potuto inoltre essere un momento di gioia il cui ricordo si sarebbe potuto aggiungere ad altri ricordi.
Ricordo i giorni in cui una donna poteva disporre per una volta sola e per una mezz'ora al massimo nella sua vita di un avvocato, e anche in quell'occasione tutti i presenti si aspettavano che , alla domanda dell'avvocato che le chiedeva di prendere atto del suo contratto di matrrimonio, rispondesse si. Per tutto il resto della sua vita nessun avvocato l'avrebbe mai più difesa!
Ricordo i giorni in cui le donne avvocato sono entrate in Parlamento e coraggiosamente hanno cercato di difendere i diritti delle donne. L'eredità dei loro sforzi non è stata pienamente raccolta, ma esse hanno aperto la via per chiedere oggi i diritti per le donne.
Ricordo i brutti giorni in cui avvocati corrotti del regime accompagnavano i loro assistiti fino all'esecuzione, facendo loro sentire che era un loro diritto essere assistiti
Ricordo i brutti giorni in cui avvocatesse di prestigio come Shirin Ebadi e Mehrangiz Kar sono state portate nelle stesse prigioni del tempo passato e sono state interrogate senza diritto all'assistenza legale.
Ricordo i tristi giorni in cui gli avvocati del Movimento delle Donne non hanno avuto il permesso di entrare in tribunale per difendere le loro assistite che protestavano per avere diritto all'uguaglianza e alla giustizia.
Sarà un bel giorno quello in cui donne, attiviste, avvocatesse con le loro assistite, tutte insieme unite per ottenere i diritti che spettano loro, lotteranno in modo pacifico e sereno contro l'onda della volenza e della disuguaglianza.. Hanno sacrificato la loro tranquillità e la loro sicurezza personale per costruire un baluardo contro l'ingiustizia, e quindi ogni volta che verrà dato un riconoscimento o un premio agli avvocati così impegnati in questa lotta potrà essere un bel giorno, come questo giorno, e altri giorni nel futuro, che noi speriamo siano sempre più numerosi.
Oggi è il giorno in cui le attiviste, in contrasto con le idee e le imposizioni di uomini che detengono il potere, fanno sentire la loro voce gentile, senza vergogna, ma con passione , coraggio ed entusiasmo. Questa voce gentile in realtà è un grido che chiede giustizia.
Oggi è il giorno in cui le donne avvocato non sono sole : alla loro voce si unisce quella di tante altre donne.
Le avvocatesse del passato che hanno sopportato il peso della crisi e ciò nonostante hanno difeso con pazienza e coraggio le loro assistite, erano avvocati giusti.
Nasrin Sotoudeh e Shirin Ebadi fanno parte di questo gruppo: nei giorni in cui chi deteneva il potere e i responsabili della sicurezza volevano scavare un fosso per tenere lontano gli avvocati dalle loro assistite, hanno continuato a difendere con grande coraggio i diritti civili e privati di queste ultime, e nessun ostacolo ha impedito loro di continuare la loro attività umanitaria nel richiedere l'uguaglianza.

I potenti cercano di creare distanza e frattura fra queste due avvocatesse, cercano di rovinare la loro collaborazione. Nonostante ciò, noi, sia quelle che il regime considera buone che quelle che il regime considera cattive, tutte insieme, con un'unica voce chiediamo una società dove regnino l'uguaglianza e una durevole sicurezza.
Oggi è il giorno in cui le attiviste iraniane, anche quelle che si trovani nelle zone più lontane e più povere , piene di speranza appoggiano il movimento delle donne per la sicurezza e per i loro diritti. Queste donne sanno che Shirin Ebadi e Nasrin Satoudeh, in qualunque luogo o paese, le chiameranno tutte con lo stesso nome. "le mie assistite ".
Oggi è il giorno in cui, con un solo cuore e un solo pensiero, raccontiamo in modo diverso le vecchie storie del bene e del male.
Ricordo il giorno in cui è stato assegnato il premio Nobel a Shirin Ebadi e il riconoscimento fatto a lei era un onore universale e ha avuto come risultato il ritrovamento di
una comunione di pensiero per le donne iraniane.
Ricordo il giorno in cui sono stati redatti i documenti per iniziare la campagna per la raccolta di un milione di firme a cura di queste due avvocatesse, in mezzo a un mare di pressioni e di ostacoli , e ciononostante la campagna è stata portata avanti scrivendo una pagina importante nella storia delle donne iraniane.
Ricorso il giorno in cui Nasrin che era in gravidanza si è presentata in tribunale con la sua grossa pancia e col fiatone, accanto alle sue assistite, auspicava un giorno di poter respirare l'aria pulita della libertà.
Ricordo il giorno in cui Nasrin Sotoudeh e Shrin Ebadi hanno deciso di lavorare gratis per le attiviste della campagna per la raccolta delle firme che erano state arrestate e hanno passato la notte a consolare le famiglie delle prigioniere.
Ricordo il giornio in cui Nasrin Sotoudeh con il figlio appena nato accanto alla sua cliente cui era stato impedito di lasciare il paese, ha trasformato l'aeroporto in un tribunale e ai responsabili del servizio di sicurezza ha gridato. " Quanti governi ha un paese ?"
Ricordo il giorno in cui Shirin Ebadi , con mille ingiuste accuse, è stata definita " mahvaealadam", e nonostante ciò non si è mai fermata nè arresa.
Ricordo il giorno in cui Nasrin Sotoudeh è stata portata con la macchina della polizia alla prigione, e lei con le sue compagne ha continuato a cantare l'inno della campagna.
Ricordo il giorno in cui abbiamo appreso la notizia del premio dei Diritti Umani Internazionale in Italia,conferito a Nasrin Sotoudeh , e poi, la notizia dell'assegnazione del premio della tolleranza a Shirin Ebadi in Germania.
Nella nostra mente e nel nostro cuore ci sarà sempre il ricordo di un giorno come oggi in cui siamo riunite per cantare l'uguaglianza, così come canta l'inno alla giustizia delle nostre avvocatesse combattenti. Questa voce risuonerà sempre e la sua eco si diffonderà, chiamando tutte le attiviste per l'uguaglianza " le mie assistite ".

Tutte le mie assistite

In occasione dell'assegnazione del premio Human Rights International(HRI)2008

a Nasrin Sotoudeh(avvocatessa e difensore dei diritti umani ,Iran) il 12.12.2008

Di Noushin Ahmadi


Non ho nulla da regalare a Nasrin, solo le parole che sgorgano dal mio cuore e dalla mia fede.
Da quando, alla Feminist School , abbiamo deciso di organizzare una festa per esprimere la gioia per il premio assegnato a Nasrin Sotoudeh, mi sono tornati in mente tanti ricordi.
Così,nelle ultime settimane le amiche della Feminist School hanno pensato di chiedere ai responsabili il permesso di fare una festa nel farhang saraye banu ( casa della cultura Banu) per Nasrin e abbiamo pensato: cosa possiamo regalare a una donna come lei che si è impegnata per tanti anni a difendere i suoi clienti, che non ha fatto che andare su e giù dalle scale dei tribunali e nonostante tutte le offese e le ingiurie subite non ha mai smesso di difendere i suoi clienti.

Due settimane fa ci hanno chiesto la lista dei relatori e noi abbiamo scritto fra gli altri i nomi di Shirin Ebadi, Simin Behbahani,Farideh Gheyrat.Gila Bani yaghoub Giti pour fazel, Questi sono i nomi delle relatori che abbiamo indicato ,ma ,nonostante l'alto prezzo di 150.000 tuman che ci hanno chiesto per l'affitto della sala, alla fine non ci hanno concesso il permesso.
A questo punto abbiamo pensato di far arrivare in tutto il mondo , tramite Internet e i vari siti, la voce e gli interventi dei relatori .
Quindi, abbiamo deciso di preparare uno speciale programma sul sito Dedicando a' Nasrin il 22 Novembre e in tutte le pagine mettere il suo nome e discorsi e interventi su di lei e su altri avvocati come lei.
Questa sera, mentre guardavo le foto che sono state scattate a Nasrin dal nostro fotografo Arash Ashurnyia, sostenitore del movimento delle donne, in occasione della premiazione a Nasrin, nonchè il poster collegato all'evento ,ho cominciato a pensare agli anni 90 e ai ricordi di cui fino ad oggi non ho potuto parlare con Nasrin. In quegli anni lei non era ancora avvocato ed io non ero ancora così pericolosa per il governo da aver bisogno di assistenza legale. Però lei mi aiutava già a trovare la mia via e a esprimere il mio dolore per le ingiustizie verso le donne.
Oggi io la vorrei ringraziare, non solo perchè è stata il mio avvocato in tutti questi anni, ma anche per le cose che mi ha insegnato e per la fiducia che mi ha incoraggiata ad avere. Poi, la vita e le difficoltà ci hanno allontanate, ma la bellezza di una amicizia che si è consolidata in quei due anni rimarrà per sempre.
Sempre sono andata in cerca di un'occasione per rievocare con lei quei tempi ,dirle l'importanza della sua amicizia nella mia vita sociale e nella formazione del mio pensiero ed esprimere il mio profondo rispetto per lei.
Nel giorno felice in cui il mondo riconosce e aplaude ai suoi sforzi attribuendole un altro premio, a lei e al movimento delle donne in Iran con gioia io canto. " Oh donna , tu la presenza della vita...é finito il tempo della schiavitù, tutto è possibile..."
Oggi possiamo dire : " Le mani che abbiamo piantato nel giardino cresceranno ! L'albero rigoglioso del movimento delle donne ora nel nostro Paese sta crescendo, e per questo ora possiamo amare la nostra terra. E quella pianta possiamo farla crescere prendendo tutto quello che esiste nel mopndo. Perchè quando hai una pianta non solo la tua terra ti appartiene ma tutto il mondo ti appartiene." .
Se ci rende felici un premio che arriva da un'altra parte del mondo, ci renderà felici anche un piccolo cambiamento nelle nostre leggi da parte dei nostri carcerieri, piccoli passi per arrivare all'uguaglianza fra uomini e donne.
Quando questa pianta avrà solide radici le differenze fra uomo e donna non ci saranno più, prigionieri e carcerieri, non ci saranno più differenze fra le nazioni, ma soprattutto non ci saranno più stranieri.
Noi porremo tutti questi sentimenti e le piccole conquiste di giustizia ai piedi della nostra tenera pianticella, con la speranza che la piccola, dolce figlia di Nasrin possa ancora più di sua madre odiare l'ingiustizia e la prevaricazione e difendere la vita perchè sia giusta e umana.

domenica 23 novembre 2008

همه موكلان من

منصوره شجاعی-2 آذر 1387


مدرسه فمینینستی : نسرین ستوده وکیل شجاع و دلسوز جنبش زنان به عنوان برنده اولین جایزه بین المللی حقوق بشر ایتالیا از سوی بنیاد زودتیرول، در سال ۲۰۰۸ معرفی شد. مدرسه فمینیستی به رسم هدیت به نسرین ستوده و خانواده بزرگ وی ازهمسر و دو فرزند خردسالش تا یکایک فعالان جنبش زنان و به ویژه یار و همکار همیشگی اش شیرین عبادی که او نیز جایزه مدارا ازآلمان را از آن خود ساخته بود ، مصمم به برگزاری مراسم پاس داشت وشادباش این جایزه شد. .... اما خبر به این کوتاهی نبود و به این کوتاهی نیز نماند... این داستان نیز مانند دیگر داستان های این روزگار به ناچارراهی دیگر گرفت و رفت، تا بدین جا رسید که شماره ویژه سایت مدرسه به این ماجرا اختصاص یافت.
درواقع، مطلب زیر به رسم خوشامد گویی ، فتح بابی بود براین داستان درمراسمی که قرار بود در فرهنگسرای بانو به آرامش برگزار شو د ومیهمانانش در این وانفسای اضطراب و دلشوره لحظاتی را به شادی حضور یکدیگر ،بی دغدغه،به خاطرات عمر پر دغدغه خویش بیافزایند، که نشد.!
یادش به خیر آن روزها که هر زنی تنها یک بار و حداکثر به مدت نيم ساعت در تمام عمرش ازحق داشتن وکیل بهره مند میشد. آن هم درزمانی که همگی اطرافیان وحاضرين در مجلس ازوكيل و موکل تا شاهدوميهمان؛ از مدعی العموم و مغموم تا اولیای دم و منجي ؛ همه وهمه یک صدا و يك راي درانتظار پاسخ معلوم ومشهودو معروف موکلی بودند که در جواب به وکیل نیم ساعته خویش که برای سومین بارسوال ميكرد: دوشیزه خانم بنده وکیلم؟؟؟؟.... با صدای نرم و نازک و شرماگینی که قراربود خیلی هم شادی و اشتیاق احتمالي اش را بروز ندهد، جواب می داد ب....له .....!!....وبعد کف زدن ها و کل کشیدن های حضاربود و ديگر هيچ وكيلي تا پايان قرارداد مذكور از او دفاع نمي كرد.!
یادش به خیر آن روزها که وکلای زن به مجلس راه یافتند وشجاعانه سعی بر دفاع از حقوق حقه زنان ایران کردند و ميراث اين تلاش هرچند كه به" وراث به حق" نرسيد اما راهي را براي بيان مطالبات زنان تا به امروز گشود.....
و اما ، یادش به شر آن روزها که وکلای تسخیری در سیاهچال های رژیم گذشته محکومین به اعدام را تا پای چوبه دار و صحن تیرباران مشايعت می کردند که یعنی بدانید که ما می دانیم حق داشتن وکیل حق هر فرد متهم و مجرم است !!
ونيز یادش به شر آن روزها که وکلای خوشنام و سرشناسي چون شیرین عبادی و مهرانگیزکار را به همان سیاهچال ها بردند و بدون حق داشتن وکیل مورد بازجویی قراردادند .
و یادش به شر آن روزها که وکلای معروف جنبش زنان را به دادگاه راه ندادند تا دردفاع از موکلانشان که زنان معترض به نابرابری های حقوقي بودند ، سخن به حق بگویند.
همه چیز اما به خیرمی گذرد ، آنگاه که جامعه زنان فعال از وکیل وموکل دست در دست هم برای دستیابی به حقوقی برابر و مردم نبشت، به سیاقی مداراگرانه و مسالمت جویانه، پیش می روند تا که دررویارویی با موج موهن خشونت ونابرابری ؛ با فدا کردن امنیت و آرامش فردي خویش سد ماندگارو پرصلابت امنیت و برابري بسازند و مبارک بدانند هر پاداش و هرجایزه را که وکلا درکنار موکلان خویش و موکلان درکنار وکلای خویش هديه گرفته اند. و امروز چنین روزی است بادا که مدام بادا!
و امروز روزی است که زنان تلاشگر به سبب هم رای نبودن با فرمایشات مردسالارو قدرت مدار، صدای نرم و نازک خویش را نه شرماگین و نه بی اشتیاق ؛ بلكه جسورانه و مشتاق به فرياد رسا و شورانگیز دادخواهی بدل کرده اند.
و امروز روزي است كه يكايك زنان دادخواه از اولين گامي كه در راه برابري خواهي برمي دارند نه تنها يك وكيل بلكه وكلايي به عدد حضور زناني ازهمين جنس و طايفه درهمراهي و دفاع از آنان سينه سپر مي كنند. . و امروز و همیشه نیز یاد و نام یکایک آنان را گرامی میداریم.
اما آنان كه در اوراق حقوقي به نام وكيل قانوني خوانده شدند و دردوره هاي بحران بيشترين بار را متحمل شدند و صبورانه ماندندو جسورانه به دفاع برخاستند ، وکلایی بودند از جنس موکلان خویش وکلایی از جنس و جنم دیگر.
نسرين ستوده وشيرين عبادی از اين دست وكلاي جنبش زنان بوده اند. در روزهايي كه برخي مسئولان امنيتي به لطايف الحيل سعي بر تفرقه و جدايي ميان وكيل وموكل داشتند ودارند اين دو زن بردبارانه اینگونه سیاس بازی های حیلت مدارانه را متحمل میشوند و دل سپرده و جسور، دفاع از حقوق فردی و مدنی موکلان خویش را ادامه می دهند .
این هشدارها که گاه در قالب دلسوزی ها و مراقبت های برادرانه از سوی مسئولان به این وکلا و نیز موکلانشان ابراز می شود مانعی بر ادامه فعالیت های بشردوستانه و برابری خواهانه آنان نشده است. اما مسئولان امنیتی هر از چند گاهی یکی را از دیگری برحذر میکنند و آن یکی را نوید بخشایش درغیاب دیگری می دهند ، یکی را ارزشی والا می نهند که در کناردیگری نباشد و با او حشر و نشرنکند که درشان ومنزلت یک وکیل نیست و آن یکی را از هوچی گری و جنجال دیگری می ترسانند... لیکن علیرغم تمامی این ماجراها ، امروز روزی است که ما برحذرشدگان و تذکارشنیدگان و ارج گذاردگان و منع شنیدگان همه و همه دست در دست هم ازوکیل وموکل یک صدا و یک رای خواهان دستیابی به جامعه ای برابرو امنیتی پایدار هستیم.
امروز روزی است که زنان فعال ایران دردورترین نقاط و محرومترین مناطق با دلگرمی و پشتیبانی حمایت های واقعی دیگر فعالان جنبش و با تکیه برحقانیت خواسته های خویش قدم درراه برابری خواهی میگذارند و میدانند که وکلایی چون نسرین ستوده و شیرین عبادی در هرمکان و در هردیاری که باشند تمامی آنها را به یک نام می خوانند : "همه موکلان من"
و امروز روزی است که به همدلی و هم رایی زنان، داستان های دیرینه خیرو شر نیز مفهومی جدید یافته اند و آنچه را که از دیرباز به شر ویا به خیر می شناختیم امروز گونه ای دیگر نقل می شوند:
یادش به خیر آن روزها که شیرین عبادی جایزه نوبل را از آن خویش کرد و سوغاتش افتخاری جهانی و حاصلش پیدایی جمع " هم اندیشی زنان " بود.
یادش به خیر آن روزها که دفترچه و بیانیه و اسناد کمپین یک میلیون امضا تحت فشار و محدودیت بسیار،با همکاری دلسوزانه این دو وکیل شجاع به تحریر در آمد و تاریخ مکتوب زنان را غنایی افزون بخشید.
یادش به خیرآن روزها که نسرین ستوده هنگام بارداری با شکم برآمده ونفسی تنگ دردادگاه ودادسرا در كنار موکلین خویش تنفس در هوایی آزاد را بشارت داد.
یادش به خیر آن روزها که شیرین عبادی ونسرین ستوده مصمم در دفاع رايگان از اعضای فعال کمپین یک میلیون امضا روز را دردادگاه وشب را درپی آرام کردن خانواده دستگیرشدگان گذراندند.
یادش به خیرآن روزها که نسرین ستوده همراه با پسرک نوزادش درکنارموکل ممنوع الخروج خود، فرودگاه را به محکمه عدالت بدل کرد و درمقابل نیروهای امنیتی و انبوه مردمان بی تفاوت و تماشاچی فریاد کشید که : مگر یک مملکت چند دولت دارد ؟
یادش به خیرآن روزها که شیرین عبادی به هزاراتهام واهی از سوی کسانی مهدورالدم شناخته شد و اماسرزنده تر از همیشه پایداری کرد.
یادش به خیر آن روزها که نسرین ستوده درکنار موکلانش دستگیر شد و در اتومبیل نیروی انتظامی سرودخوانان به اداره اماکن خیابان وزرا منتقل شد.
یادش به خیر روزی که خبر دریافت اولین جایزه حقوق بشر ایتالیا به نسرین ستوده راشنیدیم و در پی آن خبر اهدای جایزه مدارا از سوی پروتستان های آلمان به شیرین عبادی به ایران رسید.
و یادش جاودان باد، چنین روزی که گرد هم جمع شدیم تا آواز برابری خواهی را هماهنگ با سرود عدالت جویی وکلای مبارزمان سردهیم تا که مانا و پایدار باد این آوا که پژواک رسایش تمامی زنان فعال و برابری خواه را به یک نام میخواند : همه موکلان من !!
عکس: آرش آشوری نیا

Feminist School: In the last week we witnessed that suppression on the women activists has continued

From. http://femschool.net/english/spip.php?article170


Iranian Women’s News in Recent Weeks
Translated by: Sahar Mofakham
Friday 21 November 2008

Zeynab Bayazidi was exiled to Zanjan prison
Zeynab Bayazidi has been transferred to Zanjan prison on Saturday November 15, 2008.
her family said : she has not contacted them since then and they are concerned for her safety. Zeynab is a member of Azar Mehr women association and campaign for one million signatures and previously member of defence of Kurdistan human rights organization .she was arrested and then tried in a very short space of time to 4 years of imprisonment in exile.Her sentenced was confirmed on the second review .
Mahabad’s revolutionary court accused her to 5 case of acting against national security:being member of campaign for one million signatures and participating in funeral of individuals who were against the Islamic republic and also according 2 witnesses she has been working with a Kurdish organisation that is against the regime and has used the name of Zeylan for her shop. Sentenced to 4 years imprisonment in exile. It is confirmed that this activists has only admitted to one of the charges which is her membership in campaign for one million signatures.
Court case for Soraya Azizpanah
Soraya Azizpanah the managing director of a Kurdish monthly had to attend court. Soraya Azizpanah report to Kurdish Human Rights Watch: According to the summons served I reported to the cross examination section for the government workers.
She confirmed that she was accused of propaganda for a terrorist group that is against the regime and elaborated that: a Kurdish poetry was printed in her monthly publication RASAN and hence the chief of paramilitary Basij from the city of Paveh had reported it to the authorities. According to the plaintiff the poetry encouraged the Kurdish girls to join the group which is armed and is against the regime and is based in the mountains of Ghandill. Ms Azizpanah has responded that the plaintiff has misunderstood the poem and that is complain is not valid. Nasrin Sotoudeh who is the defending lawyer has stated to the Kurdish Human Rights Watch that: In fact people who are based in the mountains of Ghandill belong to the Turkey’s labour Party and has nothing to do with Iran and it is not possible to identify them as a group against the regime. Ms Sotoudeh announced at the end of the court meeting that her client has been charged to pay 10,000 $ but Ms sotoudeh has stated that the amount is not justifiable and it is in fact the plaintiff that should pay.
Fatemeh Goftari was on trial for a new charge
fatemeh Goftari’s court a ’member of Azar Mehr women association in Kurdistan and Mother of Kurdish imprisoned student ’Yaser Goli’’ was held on November 17, 2008 for propaganda against the state by announced hunger strike in branch no. 2 of Sanandaj revolutionary court .one of her family members stated that the court will reconvene on an unspecified later date and Ms Goftari made bail.
Mahdiyeh Golrou was summoned to the court
Mahdiyeh Golrou one of student activists and a member of Islamic association in Allameh university was summoned to the court. she has been summoning to the court verbally and by phone several times during past weeks but she refused to attend the court.
according to the report of Amir Kabir Newsletter , Golrou received an written summon yesterday that stated she would be arrested if she didn’t attend
Mahdiyeh is an student in economic faculty of Allameh Tabatabayi university Who has been deprived of attending classes after Sadraldin Sahriati the new dean of the university had assumed his position.
Esha Momeni still not permitted to leave Iran
the Iranian labour news agency ILNA, recently quoted Alireza Jamshidi, the spokesperson of the Iranian Judiciary, saying that ’there are no obstacles for [Momeni] to leave the country.’
However, Esha Momeni’s passport has not been returned to her and according to close friends, Esha was told by the officials today that this news was incorrect and that she does not have permission to leave the country.
Take Action
Sign the petition of one million signatures to end discriminatory laws against women.
Sign petition (for support of Campaign for One Million Signatures)
sign the petition (for release of women’s rights activists)